*★[-ิ_•ิ]♂:World~of~the~Ape:♀(๏_๏)♪*

Just another WordPress.com weblog

Chapter:1 บทเรียนแห่งการเป็นผู้นำ – ความอดทน และ เสียสละ July 7, 2007

Filed under: Uncategorized — macaque @ 5:03 am

~: ♥ ♫ ♪…ขำกลิ้ง ลิง กับ แมว…♪ ♫ ♥ :~ 

evil-monkey11.jpg 

         ถึงแม้ว่าวันนี้จะไม่มีเรียนวิชา Developing leader เพราะอาจารย์ทั้งสองท่านติดสัมมนา…แต่ยังไงซะ ผมก็ตื่นแต่เช้า 6 โมงเช้าทุกวัน(ยกเว้นวันอาทิตย์เท่านั้นที่ตื่นสาย ตื่นสัก 8 โมงครึ่ง)

         สัปดาห์นี้ บทเรียนของผม มันอาจจะเป็นความบังเอิญก็ได้นะ…แล้วก็ไม่รู้ว่ามันพอจะมีสาระมากพอหรือเปล่านะครับ

        เรื่องก็มีอยู่ว่า…เดือนหน้า ผมคิดว่าช่วงหลังวันสอบ จะไปเดินทางไปหาคนๆนึง(แมวน้อยของเรา)ที่เชียงใหม่ครับ…ก็คิดๆไปว่าจะไปรถทัวร์หรือเครื่องบินดี เลยโทรไปถามเพื่อนสาวที่ซี้ใน msn (โอ๊ะ) พอดีเห็นว่าเค้าเดินทางบ่อยเลยถามๆรายละเอียดจากเค้ามา เค้าก็เสนอว่าลองดูสายการบิน 12go, airasia ทำนองนี้ แต่ก็ด้วยความที่อยากรู้ว่าตั๋วราคาถูกบ้างไหม ก็เลยโพสกระทู้ถามในเว๊ปไซต์ที่เราเล่นประจำ เค้าก็บอกว่า ของ Nokair ตั๋วแค่ 3 บาทเอง แต่ต้องรีบไปจองนะเพราะเค้ามีลิมิตให้ 33,000 ที่นั่งเท่านั้น โปรโมชั่นนี้มาเมื่อวันที่ 3 กค. เอง เค้าฉลองครบรอบ 3 ปีของ Nokair…เราก็ตกใจมาก ราคาแค่นี้เองหรอ(แต่มันยังไม่รวมค่าภาษีกะประกันนะ) 

         พอได้ข้อมูลมา วันพฤหัสเลยรีบถ่อไปดอนเมืองเพราะจองผ่านเว๊ปไซต์ไม่ได้(เว๊ปไซต์มันล่ม) โทรไปจองก็ไม่ได้เพราะโทรไม่ติดเลย ระหว่างทางเพื่อนก็โทรมาบอกว่า ถ้าเค้าจะฝากซื้อตั๋วด้วยได้ไหม เพราะเขาอยากจะกลับบ้าน แล้วก็ถามว่าตังค์ของเราถึงมั้ยเราก็ควักกระเป๋าดู…ดันมีไม่ถึง 2000 บาท ทำยังไงดี แต่มาคิดๆเอานะ เพื่อนก็ถามว่าเรามี ATM มั้ยหรือมีเลขบัญชีไหมจะรีบโอนมาให้ แต่ก็นะไม่อยากบอกว่าจริงๆแล้ว ATM เราก็ไม่มีหรอก แถมสมุดบัญชีพ่อกับแม่ก็ยึดไปแล้ว(ด้วยเหตุผลที่ยาวมาก ถ้าใครอยากรู้ว่าเพราะอะไรก็ถามๆมาล่ะกันแล้วจะเล่าให้ฟัง) ก็เลยคิดๆว่าเราก็อยากซื้อให้ตัวเองนะ…ก็อยากไปหาคนบางคน เพราะไม่ได้เจอกันกี่เดือนแล้วล่ะ แต่อีกใจก็อยากให้เพื่อนได้ตั๋วด้วยเหมือนกัน

         สุดท้าย…ก็เลือกซื้อให้เพื่อนก่อน เพราะคิดว่าถ้าให้เพื่อนเรามาซื้อเองที่ดอนเมืองเลย เขาคงจะมาซื้อได้ก็วันเสาร์-อาทิตย์(พอดีมันอาจหมดไปแล้วก็ได้ ตั๋ว 3 บาท มีใครบ้างจะไม่สนใจ) กลัวเพื่อนจะซื้อไม่ทันแล้วอดกลับบ้าน…เรื่องของเราถึงแม้ว่าจะสำคัญเพราะได้ไปหาคนบางคน แต่…ถ้ายังไงมันไม่ใช่ของๆเรามันก็ไม่ใช่ของๆเราในวันยังค่ำอยู่ดี ถ้าตั๋ว 3 บาทหมด เราก็ซื้อตั๋วราคาไปกลับ 1,500 ของสายการบินอื่นก็ได้ไม่คิดมาก(ผมมองโลกในแง่ดีแบบนี้นะ) ส่วนอีกเหตุผลก็คือ เราเป็นผู้ชายนี่นา…สละให้สุภาพสตรีเค้าได้ซื้อก่อนดีกว่ามั้ย เลยตัดสินใจซื้อให้เพื่อนก่อนซื้อให้ตัวเอง ของเราไว้วันศุกร์ก็แล้วกัน วันพฤหัสเลยไปซื้อให้เพื่อนแทนซื้อให้ตัวเอง ไป-กลับ 1200 กว่าบาท

        วันศุกร์ เพื่อนก็โอนเงินเข้าบัญชีของเพื่อนซี้เรา เนื่องจากบัญชีของเรามันไม่มีอ่ะนะ(โดนพ่อแม่ยึดไปล่ะ) ก็ไปเอาตังค์จากไอ้เพื่อนซี้เรามา แล้วตอนบ่าย3 ก็ตรงดิ่งไปดอนเมือง…พอไปถึงนะ คิวยาวเหยียดเลย ไปรอตั้งแต่ 5 โมงครึ่ง บางคนรอไม่ไหวก็กลับเลยก็มี คนเยอะมาก ในใจก็วิตกกังวล ตั๋วมันจะหมดเปล่าว้า รอบเวลาที่เราจะไปมันจะหมดก่อนมั้ยนะ กว่าจะถึงคิวของผมหรอครับ นู้นเลย 6 โมง 40 เหอๆ…ยืนแข็งไป ชม. กว่าๆ คนก่อนๆบางคนเล่นซื้อที 5-6 ใบ ซื้อเหมาก็เยอะอ่ะ พอมาถึงตาเราครับ ทีแรกกะว่าไปวันที่ 14 สิงหา รอบเช้า ปรากฏว่าเต็มครับ ไปได้ตอนกลางคืนเลย 2 ทุ่มกว่าๆ แล้วขากลับทีแรกกะว่ากลับ 16 บ่ายๆ ก็ไม่ได้อีก อีกทีก็วันที่ 17 ตอน 7 โมงเช้าเลย…เราก็ด้วยความที่ว่าตัดสินใจไม่ถูก เลยโทรไปถามแมวน้อย(โทรตรงหน้าเคาท์เตอร์นั่นแหละ) คุยไปคุยมา เขาก็ไม่อยากให้เรากลับเร็ว แต่ถ้ากลับ 17 ก็เช้าไป เขาก็กลัวตื่นแล้วออกจากหอพักมาส่งเราไม่ทัน เลยตัดสินใจบอกเค้าว่า งั้นเราไปวันที่ 14 สิงหาตอนกลางคืน แต่กลับ 17 สิงหานี่ กลับรถทัวร์….555 ดีไหมจะได้มีเวลาเจอเธอ ไปเที่ยวกะเธอได้นานๆ เค้าก็บอกว่าคิดดีแล้วหรอ นั่งเมื่อยในรถเป็นวันเลยนะ ไม่เป็นไรครับเรายอมได้เพื่อคนบางคน แบบนี้มันบ้าดีมั้ยเนี่ย ไปเครื่องบิน-กลับรถ กลับ 17 ตอนสายๆก็ยังดี..เพราะเขาเข้าเวรเป็นกะๆ ไม่เป็นเวลาสักเท่าไหร่ ก็เค้าเป็นพยาบาลนี่นา เรื่องเวลางานไม่แน่นอนเสมอไป พอคุยโทรศัพท์เสร็จก็มีการบอก “คิดถึงนะ แล้วเจอกัน…จุ๊บๆ” โรแมนติคมากเลยมั้ยเนี่ย จุ๊บๆผ่านทางมือถือที่หน้าเคาท์เตอร์ซื้อตั๋วเนี่ย แล้วเราก็จ่ายค่าตั๋วไป 600 กว่าบาท(ขาไปอย่างเดียว)

         แล้วก็กลับมาถึงบ้านตอน 4 ทุ่ม อึ้งเลยไหม…ออกจากดอนเมืองเกือบทุ่มนึงนะ ก็รถมันติดมากๆ ยิ่งแถวๆ ราชภัฎสวนดุสิตน่ะ ติดเป็น ชม. เลยหลับเป็นช่วงๆเลยครับ(ดีนะที่ได้นั่งรถแอร์ ถ้าได้ยืนนี่สงสัยตายแน่ตู) 

          สรุปว่า สัปดาห์นี้เป็นการผจญภัยเพื่อตามล่าหาตั๋วเครื่องบินไปโดยปริยาย สอนให้เรารู้อะไรได้มากขึ้นว่า…ไม่ว่าจะทำอะไรย่อมมีอุปสรรคเสมอ แต่เมื่อเจออุปสรรคก็อย่าย่อท้อ บางเรื่องที่เราคิดว่าไม่ดีมันอาจจะมีอะไรที่น่าค้นหาในนั้นก็ได้ อย่างตอนแรกที่ผมกะไปวันที่ 14 กลับ 16 ไปๆมาๆ เหมือนโชคชะตาทำให้เลื่อนวัน ก็เจอกันนานมากขึ้น กลายเป็นเรื่อง Happy สำหรับผมไปเลย…

         บทเรียนคราวนี้ที่ผมได้รับคือ เรื่อง ความอดทน กะ การเสียสละ ถ้าผู้นำขาดสิ่งนี้ไป การที่จะทำภาระกิจต่างๆหรือการที่เราจะคงสภาพความเป็นผู้นำก็คงลดน้อยลงไปด้วย ซึ่งเราต้องพร้อมและต้องกล้าตัดสินใจ ทำอะไรก็คิดถึงคนอื่นด้วย อย่าได้คิดเพียงตัวเองไว้ก่อน อย่าสำคัญตนก่อนใครๆเขาจนถึงไม่มีช่องว่างพอสำหรับคนอื่นๆการเสียสละนั้นบางทีคนอื่นๆอาจจะมองว่า ของสิ่งนี้เป็นสิ่งที่เราต้องการไม่ใช่หรอ ทำไมถึงให้คนอื่นได้ เพราะว่าการที่เราเป็นฝ่ายให้ เราให้เค้าด้วยความสบายใจแลเต็มใจที่จะให้ ไม่ต่างกับการที่เราหาของขวัญให้เพื่อน เราเอาของให้เค้าด้วยความเต็มใจ เค้าก็รับของจากเราไปเช่นกัน แต่อย่าคาดหวังว่าเค้าต้องเอาของๆเราไปใช้หรือต้องใช้ให้เราเห็น เพราะเราให้ของเค้าไปแล้ว เค้าจะเอาไปทำอะไรก็แล้วแต่เค้า อย่าคาดหวังว่าเขาต้องเอาไปใช้เพื่อเรา ขอแค่เราทำอะไรให้คนๆหนึ่ง เราทำให้ด้วยความเต็มใจแล้วสบายใจก็พอแล้ว อย่าคาดหวังผลอะไรจากตัวเค้า ทำอย่างที่เราอยากทำและสบายใจที่สุดก็พอแล้ว…นี่แหละ ถึงจะเรียกว่า การให้”

แล้วคุณล่ะ…เคยมีความสุขกะการเป็นผู้ให้แล้วหรือยัง ???

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s