ในที่สุดก็ถึงวันที่พวกเราทำการนำเสนอโครงการให้กับอาจารย์ชลารัตน์และอาจารย์ก้องกาญจน์ ในวันก่อนที่จะนำเสนอนั้น พวกเราก็ได้ซ้อมการนำเสนอกันที่บริเวณใต้ตึกอธิการบดี แม้ตัวผมเองนั้น จะไม่ได้เป็นคนนำเสนอโครงการ แต่ก็ได้มาช่วยดูและเสนอแนะแนวทางใหม่ๆในเรื่องของการนำเสนอให้กับน้องๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องของคำพูดที่เป็นทางการ (ไม่ให้ใช่ภาษาพูดในการนำเสนอ เช่น คำว่า  “เรา” “เนี่ย” “อย่างงี้” เป็นต้น) มารยาทท่าทางของผู้นำเสนอ (ยกมือไหว้ สำรวม มองหน้าผู้ฟัง การแต่งกายที่ดูเป็นทางการ) ลำดับขั้นตอนการนำเสนอ (คำขึ้นต้นก่อนการนำเสนอและจบการนำเสนอ)

การนำเสนอนั้นได้เรียงลำดับการนำเสนอ ดังนี้

เอ้ – พูดนำ พูดเรื่องวัตถุประสงค์และเป้าหมายของการทำโครงการ

เจี๊ยบ – พูดในส่วนที่ได้เดินทางไปศึกษาหาข้อมูลที่ศูนย์พัฒนาเขาหินซ้อน

หนึ่ง – พูดเรื่องกระบวนการสังเคราะห์ (ไม่ได้มาซ้อม เนื่องจากติดธุระ)

โอ้ด – พูดถึงขั้นตอนการดำเนินงาน สื่อที่จัดทำ

ต๊อบ – พูดถึง การเงิน และการประเมินผลโครงการ

กอล์ฟ – สรุปการทำโครงการ

ระหว่างที่น้องๆได้ซ้อมกันนั้น ขอชมว่าต๊อบบรรยายรายละเอียดของหัวข้อที่ได้รับมอบหมายได้คล่องดี ในขณะที่บางคนก็ยังไม่คล่องมากนัก แต่ไม่เป็นไรครับ ซ้อมกันเยอะๆก็จะลงตัวเอง ก็นั่งดูน้องๆจนถึง 3 ทุ่ม ครับ ในใจที่คิดไว้ เท่าที่ดูแล้วน้องๆทุ่มเทกันดีครับ บางคนที่ไม่ได้เป็นผู้นำเสนอก็ไม่นั่งนิ่งดูดาย ก็ยังมาดูการเตรียมงานของกลุ่ม และนั่งฟังอย่างตั้งอกตั้งใจ เรียกได้ว่ามาถึงจุดนี้แล้ว ระยะที่ผ่านมาจากวันแรกรวมแล้ว 3 เดือน ได้เห็นการเปลี่ยนแปลงของแต่ละคนในทางที่ดีขึ้น แม้บางคนจะไม่รู้ตัวว่าตนนั้นเมีสิ่งปลี่ยนแปลงไป แต่รับรองว่านั้นคือสิ่งที่ดีครับ ถ้าให้ผมบรรยายว่าแต่ละคนว่าเปลี่ยนแปลงยังไงบ้าง คงบอกแค่คร่าวๆครับ เพราะอยากให้เขารู้ด้วยตัวเขาเองซะมากกว่า วันนำเสนอ ทุกคนแต่งกายมาดีครับ บางคนที่ไม่เคยเห็นใส่ชุดนักศึกษาก็ดูสง่าขึ้นทันตาเห็น(แซวเล่นๆ) จะมีผมที่ไม่ได้ใส่เสือแขนยาวมาคนเดียว วันที่นำเสนอนำเสนอออกมาโดยรวมแล้วค่อนข้างใช้ได้ครับ ดีกว่าตอนที่ซ้อมๆกันไว้เยอะ แม้น้องๆจะมีแสดงอาการตื่นเต้นออกมาบ้าง แต่ผมถือว่าการนำเสนอโครงการนั้นเรียกได้ว่าเป็นการแสดงออกและแสดงความกล้าอย่างหนึ่ง ซึ่งเป็นส่วนประกอบที่สำคัญของการเป็นผู้นำเลย ทั้งนี้เพราะผู้นำที่ดีนั้นจะต้องกล้าพูด กล้าคิด และกล้าทำ ผมคิดว่านี่คงเป็นสาเหตุที่อาจารย์ชลารัตน์ได้บอกพวกเราก่อนหน้านี้ว่าอยากให้คนนำเสนอเป็นคนที่ไม่ค่อยพูด

หลังจากที่นำเสนอเสร็จ อาจารย์ก็ให้ทำการประเมินพวกเรา จากการตอบคำถามและประเมินรายบุคคล ซึ่งในส่วนตอบคำถามก็จะถามเรื่องของสื่อที่จัดทำ มีอะไรบ้าง แล้วทำเพื่ออะไร และสื่อที่ออกมามีความสอดคล้องอย่างไรกับแนวคิดของในหลวง ผมคิดว่าการประเมินนี้ถือว่าไม่ยากเลย ถ้าพวกเราติดตามงานตลอดแล้วได้ลงมือเองด้วย แต่ที่ยากผมว่าตอนประเมินรายบุคคลซะมากกว่า เพราะที่แน่ๆคือ ต้องคิดแล้วเทียบกับเมื่อตอนประเมินครั้งแรก(วันที่ 1 กันยา) ว่าหลังจากวันนั้นมาน้องๆได้มีการพัฒนาอย่างไร แล้วพัฒนามากขึ้นหรือไม่ ซึ่งผมก็นั่งคิดวิเคราะห์การทำงานของน้องๆ(ความตั้งใจ ความคิดสร้างสรรค์ การทำงานอย่างมีระบบ ความเป็นเหตุเป็นผล) และดูแง่คิดทัศนคติต่างๆที่มีต่องานของพวกน้องๆว่าออกมาเป็นอย่างไรบ้าง กว่าจะทำเสร็จ ออกเป็นคนสุดท้ายเลยครับ  

จนมาถึงช่วงของการตอบคำถามของอาจารย์ ก็ช่วยๆกันตอบ อย่างถ้อยทีถ้อยอาศัย ตอบได้มาก ตอบเพื่อช่วยขยายความให้เข้าใจมากยิ่งขึ้น แล้วก็มาถึงช่วงที่อาจารย์ทั้งสองคนสรุปถึงการนำเสนอ ตัวโครงการ ข้อเสนอแนะต่างๆเพื่อให้กลุ่มจัดทำรูปเล่มรายงานได้ปรับแก้ และพูดถึงการพัฒนาของพวกเราว่าเป็นอย่างไรบ้าง จัดได้ว่าออกมาในทางดีพอสมควร จากนี้ไปก็จัดทำรูปเล่มรายงานให้สมบูรณ์แบบ ได้นัดกันหลังสอบ วันที่ 19 ตุลาคม 50  ส่วนในวันนี้ตอนเย็นก็ฉลองกันครับ หมูกระทะ “สองแผ่นดิน” ก็นั่งพูดคุยกัน กินข้าวด้วยกัน ดูแล้วเหมือนครอบครัวใหญ่ๆครอบครัวหนึ่ง มีความรู้สึกที่ต่างจากการไปกินเลี้ยงกันของชมรมที่ผมทำ คงเป็นเพราะว่าการทำโครงการคราวนี้ได้มาจากการร่วมแรงร่วมใจของ 18 คน แต่ถ้าในชมรมของผม ที่เคยจัดทำโครงการ มีคนช่วยทำจริงๆแค่2-3 คน เหมือนมีตัวตนเพียงไม่กี่คน ดูเหงาและโดดเดี่ยว แต่มาวันนี้ตอนนี้ครับ ทำให้รู้สึกได้ดีเลยว่า เพราะวิชานี้ทำให้พวกเราได้มีหลักแหล่ง มีเป้าหมาย และได้พัฒนาตนเอง โดยเฉพาะแง่คิดเชิง Positive ของชีวิตและตัวงาน จึงทำให้ผมเกิดความรู้สึกโดยส่วนตัวว่า  

“ชีวิตของเราตอนนี้ ถือว่าคุ้มดีนะ ที่ได้สร้างสรรค์เพื่อสังคม และได้ทำสิ่งดีๆก่อนที่จะได้จบการศึกษาจากที่นี่ไป ไม่กี่เดือนจากนี้ เกิดความรู้สึกว่ารัก มจธ.มากขึ้น น่าเสียดายที่เราเองหลือเวลาไม่มากนักที่จะได้ดูการเติบโตของน้องๆ รู้สึกประทับใจที่พวกเราได้ลงแรงกันทำงานจนประสบความสำเร็จได้ เป็นความสุขที่คุ้มกับหยาดเหงื่อที่ลงแรงไปจริงๆ ขอขอบคุณทุกๆสิ่ง ที่ทำให้พวกเรามีวันนี้ได้ ขอบคุณโชคชะตาที่ให้พวกเรา 18 คนได้มาเจอะเจอกันในวิชานี้ โดยมี อาจารย์ชลารัตน์และอาจารย์ก้องกาญจน์เป็นผู้สอนให้พวกเราเรียนรู้หลายๆสิ่งหลายๆอย่าง ขอบคุณมากครับ” 

แล้วพวกเราก็ได้ทำสัญญาใจกันไว้ว่า ในเทอมหน้านี้ พวกเราจะทำ นิทรรศการ ที่เคยคิดกันไว้ออกมาให้ได้ โดยจะมีการขยายความแต่ละข้อของ 9 คำพ่อสอน พวกเราจะได้เจอกันอีกครับ ทำงานร่วมกันอีกทีหนึ่ง ด้วยความมุ่งมั่น ด้วยคำสัญญาจากใจของพวกเราทุกคน 

“แม้วันนี้จะเป็นวันสิ้นสุดการเรียนวิชา SSC 263 แต่การเรียนรู้สิ่งต่างๆในชีวิตเรา ไม่มีคำว่าจบสิ้น”

ในสัปดาห์นี้เป็นการบรรยายของ อาจารย์ชลารัตน์ จะพูดเรื่องของการประเมินผลโครงการ ซึ่งก่อนที่อาจารย์จะเข้าเรื่องนี้ก็ทบทวนเรื่องของโครงการก่อน 

คุณลักษณะของตัวเรา

คือ การพัฒนาบุคคล ที่เน้นย้ำจริงๆมีด้วยกัน 5 อย่าง

1. ความซื่อสัตย์ – อยู่ที่ใจเรา มีความบริสุทธิใจ แสดงออกถึงความจริงใจ โดยให้เราคิดว่า ถ้าเราโกหก สักวันหนึ่งก็ต้องจับได้ แต่ระหว่างนั้นสิ่งที่ติดตัวเรา ก็คือ ความทุกข์ในใจเรานั่นเอง

2. ตรงต่อเวลา – ถ้าเราจะเป็นผู้นำที่ดีได้ จะต้องแบบอย่างให้กับสมาชิกกลุ่มได้ ใส่ใจเรื่องของเวลาให้มากๆ ถือเป็นการเตรียมพร้อมที่ดี

3. กาลเทศะ – มารยาทในที่สาธารณะ การสำรวมกาย วาจา ใจ มือไม้อ่อน ยกมือไหว้ ให้เกียรติกันและกัน พูดจาสุภาพนอบน้อม มีความเกรงใจและมีน้ำใจต่อกัน

4. สิ่งแวดล้อม – การรับผิดชอบสังคม เช่น ไม่ทิ้งขยะตามพื้น

5. คุณธรรมจริยธรรม – สามารถแยกแยะสิ่งที่ดีและไม่ดีออกจากกันได้ เช่น การทุจริตการสอบนั้น ถือเป็นสิ่งที่ผิด และเมื่อเรารู้ก็จะไม่กระทำโดยเด็ดขาด 

การทำโครงการ

ต้องรู้แล้วว่าส่วนประกอบสำคัญของโครงการมีอะไรบ้าง ชื่อโครงการชื่ออะไร ขั้นตอนการดำเนินการเป็นอย่างไร ในเรื่องของ ข้อเสนอ การปฏิบัติ งบประมาณ การประเมินผล สิ่งเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งจากการหล่อหลอมของ “การนำ” ซึ่ง“การนำ”ที่กล่าวมานี้หมายถึง การพากลุ่มไปในทิศทางเดียวกัน 

การทำงาน

การทำงานนั้นแบ่งออกเป็น 3 ประเภทด้วยกัน ดังนี้

1.    การทำงานแบบเฉพาะของผู้นำ – นำไปในทางที่ดี แล้วไปด้วยกันได้

2.    การทำงานกันเป็นทีม – แบ่งหน้าที่ ความรับผิดชอบให้กับสมาชิกแต่ละคน

3.    Socialization – ทำงานเพื่อสังคม หรือหน่วยงานที่กว้างขวาง 

การประเมินผล

การที่เราจะทำโครงการขึ้นมาสักหนึ่งโครงการนั้นสิ่งสำคัญก็คือ การประเมินผลโครงการ ซึ่งการประเมินผลโครงการนั้น จะเป็นการเก็บรวบรวมข้อมูล ผลที่ได้รับ ประโยชน์ของตัวโครงการ จุดประสงค์ที่ตั้งไว้เป็นไปตามที่ตั้งเป้าไว้มากน้อยเพียงใด ทั้งนี้เพื่อนำข้อมูลดังกล่าวที่ว่านี้ไปใช้ประกอบในการตัดสินใจในการทำโครงการครั้งต่อๆไป นี่จึงเป็นสิ่งสำคัญที่แต่ละโครงการนั้นจะต้องมีการประเมินผลด้วย ทั้งนี้การประเมินผลนั้นไม่ได้แปลว่าจะประเมินผลหลังสิ้นสุดโครงการเท่านั้น แต่ยังประเมินผลระหว่างการดำเนินการอีกด้วย เรียกได้ว่าเป็นการดูการทำงานในทีมว่าเป็นออกมาไปในทางเดียวกันหรือไม่ ซึ่งสามารถทำให้เรามองเห็นได้อีกว่า การทำงานของทีมเรามีจุดบกพร่องอย่างไร การทำงานร่วมกันไปในแนวทางที่ดีและได้ประสิทธิภาพหรือไม่    

แนวคิดของสตัฟเฟิลบีม (CIPP)

การประเมินผล สามารถแบ่งออกเป็น 4 ลักษณะด้วยกันดังต่อไปนี้

1.    การประเมินบริบท(Context Evaluation : C) – พิจารณาความจำเป็นและเหมาะสมของเป้าหมายโครงการ

2.    การประเมินปัจจัยนำเข้า(Input Evaluation : I) – พิจารณาความเหมาะสมความพอเพียงของทรัพยากรที่ใช้(เวลา +งบประมาณ)

3.    การประเมินกระบวนการ(Product Evaluation : P) – การประเมินการปฏิบัติงาน หาจุดบกพร่องที่เกิดขึ้น เพื่อนำไปปรับปรุงแก้ไข และนำข้อมูลเหล่านี้ไปใช้ในการตัดสินใจหรือพัฒนางานครั้งต่อไป

4.    การประเมินผลผลิตที่เกิดขึ้น(Product Evaluation : P) – เปรียบเทียบผลที่เกิดขึ้นกับวัตถุประสงค์ของโครงการในตอนแรก และพิจารณาว่าควรทำต่อไปหรือควรยุบ

ในโครงการ “แนวคิดพ่อ มจธ.ขอตามรอย” ของพวกเราใช้ ใบสอบถามเพื่อประเมินผลเป็นเครื่องมือในการประเมินผล ทั้งนี้จะเน้นในเรื่องของการนำไปใช้ ผู้ที่ได้พบเห็นสื่อของโครงการ เมื่อพบเห็นแล้วนำไปคิดออกมาแบบใด สามารถนำไปประยุกต์ใช้กับชีวิตได้มากน้อยเพียงใด ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับความเข้าใจในสื่อ ด้วยเหตุนี้สื่อที่จัดทำจึงเน้นในเรื่องของความเข้าใจง่ายๆสื่อได้ไม่ยาก ผู้ที่อ่านข้อความบนสื่อสามารถทำความเข้าใจได้ง่ายและรวดเร็ว เน้นไปในเรื่องของการปลูกฝังจิตสำนึกที่ดีในสังคมและตัวเอง อีกทั้งสื่อที่ทำมาล้วนเป็นเรื่องใกล้ตัวของเราเองด้วย

การบรรยายของพี่ๆจากสถาบันการเรียนรู้(LI)

ในแง่คิดในเชิง positive และ negative นั้นสามารถนำมาประยุกต์ออกมาเป็นความคิดสร้างสรรค์เชิงบวกได้ ซึ่งใช่ว่าความคิดในเชิง negative นั้นจะไม่ดีเสมอไป แต่อาจเป็นมุมมองอีกแบบหนึ่งที่อาจทำให้เราเห็นในสิ่งที่เรามองข้ามไปหรือคิดตกไปบางจุด ด้วยเหตุนี้เราจึงสามารถนำความคิดเหล่านี้มาปรับเปลี่ยนเป็นแง่มุมใหม่ เป็นความคิดสร้างสรรค์ในเชิงบวกได้ 

อุปสรรคที่ปิดกั้นความฉลาด

สิ่งที่เป็นอุปสรรคสำคัญต่อความฉลาดของเรา ก็คือ การเปิดใจยอมรับ หรือความใจกว้างของตัวเรานั้นเอง เพราะถ้าเรายังยึดติดในความคิดของตัวเองเป็นหลัก หรือถ้าถึงขั้นว่ามองคนอื่นว่าด้อยกว่าตน มีแต่ตนเพียงผู้เดียวที่เป็นฝ่ายที่ถูกต้องที่สุด นี่คือการทำลายตัวเอง ทำลายความคิดเชิงสร้างสรรค์หรือไม่ได้แนวคิดใหม่ๆ อีกทั้งทำลายความสัมพันธ์ของคนรอบข้างได้อีกด้วย

ความคิดเชิงสร้างสรรค์นั้น

แบ่งออกเป็น 4 อย่างด้วยกัน ดังนี้

1. คิดริเริ่ม  คือ  การริเริ่มสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ โดยการสังเกตสิ่งแวดล้อมหรือสภาพที่เป็นอยู่

2. คิดคล่องแคล่ว  คือ สามารถสร้างแนวคิดขึ้นมาใหม่ได้ในเวลาที่จำกัด หรือคิดได้เร็ว

3.คิดยืดหยุ่น  คือ ไม่ยึดติดเฉพาะความคิดเดิมๆที่มีอยู่ แต่บวกความใจกว้างลงไปด้วย มีจุดหมายสำคัญที่เราต้องการก้าวเดินไปข้างหน้า แต่ไม่ได้แปลว่าการที่เราจะก้าวเดินไปหาจุดหมายนั้นจะมีเพียงวิธีเดียวที่เราเลือกเดินได้ เราเลือกได้หลายวิธี ขึ้นอยู่สถานการณ์และความเหมาะสม

4. คิดละเอียดละออ  คือ คิดถึงหลักความเป็นจริงและวิเคราะห์ไตร่ตรองอย่างถี่ถ้วนหรือจะเรียกว่าเป็นการมองแต่ละเรื่องอย่างลึกซึ้ง 

เกมปัญหาบนดวงจันทร์

แล้วพี่ๆLI ก็ให้พวกเราแบ่งกลุ่มเล่นเกม  เกมที่ได้เล่นนั้น เป็นเกมให้เราเป็นผู้นำในยานอวกาศลำหนึ่ง โดยยานลำนี้จะไปที่หมายที่ตั้งอยู่บนดวงจันทร์ แต่เกิดขัดข้อง  มีอุปกรณ์ในยานอยู่ 15 อย่าง ที่เราจะเลือกไปใช้ แต่ให้เราเรียงลำดับความสำคัญจากมากที่สุดไปถึงน้อยที่สุด โดยตอนแรกนั้นพี่จะให้พวกเราเล่นแบบเดี่ยวๆก่อน ก็คือ เลือกอุปกรณ์ตามความคิดของเราคนเดียว จากนั้นจึงให้จับกลุ่มกัน 3 คน แล้วให้ช่วยกันคิด แล้วนำมาเปรียบเทียบกับตอนแรกที่เล่นเดี่ยว ทำให้ได้แง่คิดว่า การที่เราทำงานคนเดียว คิดคนเดียว มันอาจจะดีตรงที่รวดเร็ว ทันใจ และไม่มีอะไรที่ขัดแย้งกับความคิดของเราเพราะเราทำคนเดียว แต่พอมาอยู่เป็นกลุ่ม ความคิดที่สรุปออกมาได้จะค่อนข้างช้า แต่ในทางกลับกันทำให้เราได้แง่คิดใหม่ๆ บางสิ่งที่เราเรียงลำดับนั้น ของบางอย่างอาจจะสำคัญมาก แต่เรามองข้ามมันไป ซึ่งเมื่อฟังความเห็นของคนในกลุ่มแล้วจะทำให้เราเชื่อมั่นได้มากขึ้นจากเดิมที่คิดเพียงคนเดียว ดังนั้นจึงสามารถสรุปได้ว่า การที่เราทำงานร่วมกันเป็นทีมนั้น ทำให้เราได้แนวคิดใหม่ๆ โลกทัศน์กว้างขึ้น แชร์ความคิดได้มากขึ้น ความสมเหตุสมผลมากจากเดิมเลยทีเดียว นี่คือสิ่งหนึ่งที่เราเรียกว่าการทำงานกันเป็นทีม ก็เหมือนกับตอนนี้ที่พวกเราทำโครงการ “แนวคิดพ่อ มจธ.ขอตามรอย” เกิดมาจากการร่วมแรงร่วมใจของพวกเราทุกคน ไม่มีใครสำคัญกว่าหรือด้อยกว่า แต่ทุกคนล้วนมีความสำคัญทั้งนั้น เพราะตัวเราเองไม่สามารถทำงานออกมาได้อย่างมีประสิทธิภาพเพียงความคิดของเราคนเดียวได้ แต่ต้องร่วมมือกันทำงาน แม้ใช้ระยะเวลานานแต่ถ้าทำให้ได้ผลออกมาเป็นที่น่าพอใจ ก็สุขใจได้เช่นกัน 

ทฤษฎีหมวก 6 ใบ 

ทฤษฎีนี้นำมาใช้สำหรับการประชุมที่เกิดเป็นความวุ่นวายหรือปัญหาที่คิดไม่ตก โดยแจงออกมาเป็นสีๆเพื่อให้เกิดเป็นการคิดอย่างเป็นระบบ มองในแง่เดียวกันทั้งหมดแล้วค่อยๆไล่ระดับทางความคิด

สีขาว – ข้อเท็จจริง

สีแดง – บรรยายถึงความรู้สึก ชอบ ไม่ชอบ

สีดำ – เป็นการมองถึงสิ่งที่ควรแก้ไข คิดอย่างมีเหตุผล หรือเรียกอีกอย่างหนึ่งก็คือ มุมมองของผู้ใหญ่ที่มองเด็กๆ สีนี้มีความสำคัญที่สุด

สีเหลือง – มองในแง่ดีในเรื่องนี้

สีเขียว – ความคิดสร้างสรรค์ มุมมองที่สร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ create ออกมาแบบไหนได้บ้าง

สีฟ้า – ควบคุมแนวคิดของแต่ละสีให้อยู่ในกรอบของตน ไม่คิดออกนอกลู่นอกทาง หรือก็คือประธานของทุกๆสีนั้นเอง

ซึ่งถือว่าเป็นทฤษฎีที่ดีมาก หลังจากสัปดาห์ที่พี่ LI มาบรรยายให้เรารับฟังนั้น ก็มีการประชุมโครงการของพวกเราทุกๆสัปดาห์ แต่สิ่งที่ผมสังเกตได้ ก็คือ การประชุมครั้งถัดๆมามีการเปลี่ยนแปลงไปมากจากวันนั้นจนถึงวันนี้ เชื่อได้เลยว่าพวกเราหลายๆคนใจเย็นและเปิดใจรับฟังกันเองมากยิ่งขึ้น แล้วหลายๆคนก็มีการนำเสนอความคิดรูปแบบใหม่ๆที่ดีขึ้นมาอีก  

ต้องขอขอบคุณพี่ๆจากสถาบันการเรียนรู้(LI)มากๆเลยครับ

 

มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีพระจอมเกล้าธนบุรี

อ้างอิงจาก : http://th.uncyclopedia.info/wiki/%E0%B8%A1%E0%B8%AB%E0%B8%B2%E0%B8%A7%E0%B8%B4%E0%B8%97%E0%B8%A2%E0%B8%B2%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%A2%E0%B9%80%E0%B8%97%E0%B8%84%E0%B9%82%E0%B8%99%E0%B9%82%E0%B8%A5%E0%B8%A2%E0%B8%B5%E0%B8%9E%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%88%E0%B8%AD%E0%B8%A1%E0%B9%80%E0%B8%81%E0%B8%A5%E0%B9%89%E0%B8%B2%E0%B8%98%E0%B8%99%E0%B8%9A%E0%B8%B8%E0%B8%A3%E0%B8%B5

ขอโทษนะครับพี่น้องทั้งหลาย

เมื่อวันที่ 11 สิงหา(เสาร์ที่ผ่านมา) ที่ไม่ได้เข้าเรียน เนื่องจาก โรงเรียนเก่าของกระผมเรียกตัวไปช่วยเรื่องงานเลี้ยงศิษย์เก่า เลยไม่ได้เข้าเรียน…ขอโทษนะครับ

 แล้วก็เมื่อตะกี้นี้ผมแวะเข้าไปอ่านBlogของ”ใหม่”กับของ”ชมพู่” เห็นเขียนว่าจะมีประชุมร่างโครงงานกันในวันที่ 16 สิงหาคมนี้ ผมก็อยากบอกว่าผมคงไม่สามารถเข้าไปร่วมประชุมได้ เนื่องจากเดินทางไปเชียงใหม่ วันนี้(14 สิงหา ตอน 2 ทุ่ม) กลับก็วันที่ 17 คงไม่สามารถมาร่วมประชุมได้ คราวก่อนก็ไม่ได้เข้าประชุม วันที่ 3 สิงหา อันนี้พอดีว่าผมมีนัดติวให้เพื่อนๆที่จะสอบปลายภาค ผมเป็นคนติวมันนัดกันหลายคน เลยตกลงปลงใจไปติวให้เพื่อนๆ เลยไม่ได้เข้าครับ

ขอสัญญาครับผมว่าจากนี้ไป ผมจะไม่ขาดเรียน ไม่ขาดประชุมอีกแล้ว ครั้งนี้จะเป็นสุดท้ายครับพี่น้อง

Sorry!!!

         เมื่อครั้งที่นัดประชุมกันวันพุธ ผมก็มาประชุมกันครับ แต่ก็รอนานมากเพราะคนมาน้อยมาก เวลาก็ล่วงเลยไปเกือบจะ 6 โมงเย็นแล้ว มากันแค่ 11-12 คนเองครับ ผมนั่งมองคนในห้อง ผมได้แต่คิดนะ…ขนาดงานใหญ่โตยังมากันได้แค่นี้แล้วงานจริง จะไปรอดไหมนะ แล้ววันนั้นผมก็ต้องรีบไปทำธุระ ตอน 1 ทุ่ม ด้วย ผมก็อยู่ได้ไม่นานจะให้มารอกันครบแล้วค่อยเริ่มประชุมนี่ ผมคงทำแบบนั้นไม่ได้แน่ๆ ผมก็ลุกขึ้นบอกเลยว่า“งั้นเราเริ่มประชุมกันเลยดีกว่านะ เอาเท่าที่มีนี่แหละ ใครไม่มาไม่ต้องรอแล้ว” 

         แล้วผมก็จัดแจงขึ้นกระดาน เขียนเป็น List มาเลยครับ แล้วก็เริ่มพูดเรื่องที่ค้างไว้ เรื่องโครงการพระราชดำริ แล้วก็อย่างที่ผมคาดไว้ไม่ผิด “ใหม่” กับ “ชมพู่” คงหาข้อมูลเกี่ยวกะโครงการมาแน่ๆ โครงการสวนจิตลดา ,โครงการพัฒนาเขาหินซ้อน ,โครงการพัฒนาอ่าวคุ้งกระเบน แล้วก็บอกเล่าถึงรายละเอียดที่สำคัญว่ามีอะไรบ้าง เปิดทำการวันไหน ถือว่าพวกเขาเตรียมการบ้านมาดีครับยอมรับเลย แล้วที่ผิดจากที่คาดไว้อยู่อีกคนก็คือ “ต๊อบ” ที่บอกว่าผิดจากที่คาดไปนี่ไม่ใช่อะไรนะ เพราะว่าในคาบเรียนหรือตอนที่ประชุมคราวที่แล้ว ต๊อบจะเงียบมาก ไม่ค่อยพูดค่อยจาอะไรเลย แต่ก็ยังหาข้อมูลมาเสนอด้วย เรื่อง โครงการพัฒนาแหลมผักเบี้ย มั้งถ้าจำไม่ผิด

         แล้วอุปสรรคแรกก็บังเกิดขึ้น ในเรื่องของวันเวลาที่จะออกเดินทางไปดูงาน เริ่มไม่เข้าท่าสักเท่าไหร่แล้ว ,uหลายภาควิชาติดไป Meeting ภาคกันทั้งนั้น เลยตกลงเวลากันใหม่อยู่ว่าจะทำยังไง เริ่มต้นยังไง แล้วก็พิจารณาว่าจะทำให้โครงการไปดูงาน กะ การเผยแพร่มาสัมพันธ์กัน แล้วสื่อออกมายังไงให้เค้าเข้าใจกัน ผมก็พูดถึงว่าเพื่อให้ผู้คนได้รู้ที่มาของโครงการว่ามาจากใคร แล้วผู้คิดริเริ่มโครงการนี้มีแนวคิดอย่างไรจึงจัดทำ แล้วผลที่เกิดขึ้นคืออะไร แล้วให้ข้อคิดอะไรแก่เราบ้าง…ก็คุยกันไปเรื่อยๆจนผมต้องขอลากลับ เพราะอยุ่มืดไม่ได้เหมือนกัน เพราะรีบไปทำธุระ เลยฝากให้น้องๆดำเนินการต่อจากผมเลย แล้วก็ทิ้งเบอร์โทร กับ email ไว้เผื่อเจอทางตันหรือสงสัยอะไรจะได้คุยกันได้ ที่ให้เพราะกังวล กับเป็นห่วงว่าพวกน้องๆจะดำเนินกันเองได้หรือไม่ พอกลับบ้านไปก็นึกว่าคงสรุปได้เรียบร้อยแล้วล่ะมั้ง ในใจก็นึกเสียดายนะที่ผมอยู่ได้ไม่นาน ไม่งั้นก็คงช่วยกันคิดเรื่อยๆ จะได้ไม่ค้างคาใจ

          ความรู้แบ่งออกเป็น 2 ประเภท ความรู้ชัดแจ้ง(Explicit knowledge) กับ ความรู้ฝังแน่น(Tacit knowledge)

EK คือ ความรู้พื้นฐานที่ปฏิบัติต่อๆกันมา รู้วิธีทำชัดเจน เรียนรู้ง่าย สอนง่าย เช่น 1+1 = 2

TK อันนี้ไม่ใช่ Triumph kingdom(วงดนตรี) นะ อย่าเข้าใจผิด แต่คือความรู้ที่เราเรียกว่า ฝีมือ เป็นสิ่งที่เราอาจจะเรียกได้ว่าเป็นพรสวรรค์ หรือ เทคนิคต่างๆ เป็นเคล็ดลับพิเศษ ซึ่งต้องอาศัยประสบการณ์ที่สั่งสมมานาน เช่น การทำกล้วยแขก เรารู้ว่ากล้วยแขกมีส่วนผสมอะไรบ้าง แต่ถามว่าเราทำให้อร่อยเท่ากับที่ร้านทำได้หรือไม่ ซึ่งเราไม่รู้เลยว่า เวลาทอดใช้ไฟแรงแค่ไหน หั่นกล้วยให้หนาบางแค่ไหน แป้งที่ทอดมีอะไรที่โดดเด่น ซึ่งของแบบนี้ใช้ประสบการณ์กับฝีมือจริงๆ กล้วยแขกที่ออกมาจึงมีความอร่อยไม่เหมือนใครและเป็นที่ยอมรับของคนหลายๆคน

              KM ว่าคืออะไร ซึ่งถ้าให้อธิบาย มันก็มีเนื้อหาเยอะที่มาก จึงขอสรุปโดยรวมว่า KM นั้นก็คือ การรวบรวมวิธีปฏิบัติการต่างๆเพื่อเป็นการยกระดับและสร้างผลประโยชน์ออกมา ซึ่งถือเป็นกระบวนการที่ก่อให้เกิดประโยชน์สูงสุด อีกทั้งยังเป็นการสร้าง การรวบรวมและแลกเปลี่ยนความรู้ไปในตัวด้วย โดย Process ที่สำคัญก็คือ การจัดหา จัดการ แจกจ่าย การเรียนรู้         และว่าด้วยเรื่องของ คุณลักษณะของทีม กับ บทบาทของความเป็นผู้นำว่าควรเป็นอย่างไรบ้าง ซึ่งจากที่รับฟังการบรรยายในคาบนั้น สรุปได้ว่าผู้นำที่ดีต้องเป็นแบบอย่างให้ลูกทีมของตนได้ เป็นนักเจรจาที่ดี มีความคิดริเริ่มสร้างสรรค์พร้อมที่จะลงมือปฏิบัติงานเสมอ สร้างความเป็นปึกแผ่นในทีม และประสานความร่วมมือจากทุกๆคนในทีมได้ด้วย

         1 ชม. หลังเราก็มานั่งเป็นวงกลมคุยกันถึงเรื่องโครงงานว่าไปกันถึงไหนแล้ว ก็สรุปกันตอนท้ายว่าเราจะนัดประชุมกันอีกทีหนึ่งเพื่อทำการ Brainstorm กันอีกครั้ง เผื่อจะได้ไอเดียใหม่ๆที่จะทำงานกันจริงๆ โดยตกลงกันว่า ผม กับ ใหม่ จะไปหาข้อมูลเกี่ยวกับสวนจิตลดามาบอกต่อกันในกลุ่มอีกที ว่ามีอะไรบ้าง…เพื่อเป็นแนวทางสำคัญในการทำโครงงานนี้

 ๛★ รักนะ..♥..จุ๊บจุ๊บ ★๛

          ให้ตายเหอะพี่น้อง…ง่วงสุดๆครับ เพราะนอนตอนตี 3 (คุยโทรศัพท์กะสุดที่รักเพลินจนลืมดูเวลาครับ แล้วก็ตื่นนอนตอน 6 โมงเช้า สรุปว่ากระผมนอนแค่ 3 ชม. เอง แล้วมาเรียน ทำให้นั่งหาวหวอดๆตลอดคาบเลย น้ำตาเล็ดไม่ใช่เพราะความซาบซึ้งหรือเสียใจ แต่เพราะนอนน้อยไปหน่อย แต่ก็ยังดีที่มาไม่สายนะ แล้วอาจารย์พิเศษที่มาบรรยายก็พูดเกี่ยวกับโครงการ นโยบาย ความหมายของโครงการ ผมก็นั่งจดๆเอาเป็นหัวข้อ เพราะคิดว่าบางอย่างผมพอรู้อยู่แล้วว่าคืออะไรบ้าง จากประสบการณ์ที่เคยโครงการของชมรมส่งองค์การนักศึกษา

โครงการคืออะไร 

เป็นกิจกรรม + มีวัตถุประสงค์ + มีผู้เข้าร่วม + เงิน + มีกิจกรรมมากกว่า 1(กลุ่มของกิจกรรม)

ทำไมผู้นำต้องศึกษาเรียนรู้เข้าใจเกี่ยวกับโครงการ

เพื่อเข้าใจจุดประสงค์ที่ควรทำ ทำเพื่ออะไร มีปัจจัยร่วมอะไรบ้าง

บทบาทของผู้นำในการจัดทำโครงการ 

มองกิจกรรมออก รู้ว่าควรทำอย่างไร แบ่งหน้าที่ได้ อำนวยการและทำให้กิจกรรมเดินต่อไปได้ 

นโยบาย ->  แนวทางการดำเนินงาน กำหนดขึ้นเพื่อเป็นกรอบในการตัดสินใจ

แผน -> เอกสารที่ระบุกิจกรรม และวิธีการที่จะปฏิบัติ

การวางแผน -> บัญชีรายการ การจัดกลุ่มของงาน

ยุทธศาสตร์ -> การกำหนดวิธีการการดำเนินงาน การใช้ทรัพยากรให้ตรงจุด

         แล้วอาจารย์ก็พูดถึง องค์ประกอบของโครงงานว่ามีอะไรบ้าง คิดว่ารายละเอียดทุกคนคงจะทราบแล้วว่ามีอะไรบ้าง เพราะเด็กกิจกรรมหลายคนคงผ่านการทำโครงการมาบ้างแล้ว ตรงนี้ไม่ขอพูดแล้วกันว่ามีอะไรบ้าง  

        ในท้ายคาบก็ได้ประชุมกันว่าจะทำโครงการแบบไหนกัน จากที่คุยก็สรุปได้ว่า คงไม่เลือกไปทางใดทางหนึ่ง แต่จะผสมผสานเข้าด้วยกัน  โดยเราเลือกเอาโครงการพระราชดำริของในหลวงมาเป็นตัวเชื่อของทุกอย่าง เรียกได้ว่าเป็นปัจจัยหลักเลยก็ว่าได้ ทั้งนี้ในงานของเราตามที่วางแผนกันก็จะมีส่วนที่เป็นการศึกษาหาความรู้นอกสถานที่ และในส่วนของการเผยแพร่ความรู้ จะมีทั้งด้านพัฒนาศักยภาพของความเป็นผู้นำ และมีการสอนรวมอยู่ด้วย ทั้งนี้ก็เพื่อทำให้งานดูใหญ่ขึ้นและลดจุดบอดของแต่ละงาน มาถึงตอนนี้คือ ก็เหลือเพียงว่าเราจะกำหนดว่ากลุ่มเป้าหมายควรเป็นกลุ่มเด็กวัยใด แล้วโครงการพระราชดำริเรื่องไหนที่เราควรนำมาใช้ในการทำโครงการครั้งนี้…ก็คงจะสรุปผลในเร็วๆนี้ว่าจะทำโครงการพระราชดำริเรื่องไหน 

]]>